Babcie ze strony matek są bardziej związane z wnukami przede wszystkim dlatego, że urodziły ich mamę. W wielu rodzinach to właśnie one ponoszą większą odpowiedzialność za dzieci i spędzają z nimi więcej czasu. Okazuje się, że nie tylko ta psychologiczna więź sprawia, że ich rola jest tak ważna.
Perspektywa obecności wnuków w znacznej odległości od miejsca zamieszkania babci jest przerażająca tak dla babci, jak i dla mamy. Istnieją jednak teorie naukowe które tłumaczą zależność babć z wnukami: Jedna z teorii głosi, że różnice w więzi, jaka łączy obie babcie z wnukami, można wyjaśnić na podstawie chromosomów. Babcie ze strony matek mają 25% pokrewieństwa chromosomu X z wnukami obu płci, natomiast babcie ze strony ojców przekazują te chromosomy tylko wnuczkom, ale już nie wnukom. W efekcie matki ojców posiadają 50% pokrewieństwa chromosomu X z wnuczkami, ale 0% ze swoimi wnukami.
Kolejna teoria mówi o tym, że na motywację dziadków do opieki nad wnukami wpływać może tak zwana „niepewność ojcostwa”. Rzecz w tym, że panowie nie zawsze mają pewność, że wychowują własne dzieci, ponieważ to nie oni nosili je pod sercem. W dłuższej perspektywie może to zmniejszać zaangażowanie dziadków ze strony ojca w sprawowanie opieki nad wnukami. Jednocześnie kobiety zawsze wiedzą, że urodziły własne dzieci, co umacnia międzypokoleniową więź matrylinearną.
