Każdy jeden wyjazd jest stresujący. Pakowanie rzeczy, zapominanie o rzeczach, ale stresuje bardziej wybijanie z rytmu do którego przyzwyczaja nas kultura i oczekiwanie powszechnej dostępności.
Dla osób pracujących "zdalnie" stresujące stają się również wszystkie wyjścia z domu, bo każde wyjście naturalnie staje się znacznie bardziej wyjątkową sytuacją i nikt kto nie pracował tak długo nie zrozumie jak bardzo zaburza to nasz balans.
Nikogo jednak nie stresują zapomniane okulary tak bardzo jak pismo z sądu z trzydniowym terminem odpowiedzi, wezwanie z urzędu do końca tygodnia, albo faktura wystawiona przez kogoś z terminem płatności na jutro.
Każde wyjście z domu zaburza nie tylko nasz balans, ale zaburza również balans innych osób, które przyzwyczajają nas do kultury powszechnej dostępności (nazywam ją "always on"): udzielania natychmiastowych odpowiedzi, reagowania na wszystkie bieżące wydarzenia natychmiast?
Co najmniej dwadzieścia lat temu bezskutecznie próbowałem przyzwyczaić urzędników, kontrahentów do faktu iż pracuję jedynie dwa dni w tygodniu, a co kilka miesięcy biorę kilka tygodni urlopu. Podczas urlopu starałem się nie zawsze odpowiadać na maile lub na wiadomości.
https://www.zagozda.eu/pan-jest-ciagle-na-wakacjach/
Okazuje się że urzędy nie znają jednak pojęcia urlopu, podobnie jak nie znają go faktury - chociaż oczywiście poszczególni urzędnicy w tych urzędach i wystawcy tych faktur oczywiście swoje urlopy mają. Uznałem wówczas że to część kultury folwarku (nazywam ją: "kiss the ring"), w której nie każdemu wolno.