Jeżeli ktoś komuś doradza "musisz być niezależna" to doradza tej osobie zależność od siebie, zaczynając od tej rady, a kończywszy na... tutaj może być cokolwiek, co jesteś w stanie sobie dopowiedzieć.
Chodzi o to jednak, że nie da się pracować niezależnie w grupie, albo żyć niezależnie w rodzinie. Nie wszyscy to jednak tak od razu widzą, że każde funkcjonowanie w dowolnej, najmniejszej, grupie, to zależność od kompromisów które w każdej grupie trzeba zawierać.
Kiedy ktoś mówi drugiej osobie: "Musisz być niezależna", pojawia się pewien paradoks. Jeśli ma ona przyjąć tę radę bez zastanowienia, to właśnie zaczyna podporządkowywać się cudzej wizji tego, jak powinna żyć.
Sama rada nie musi jeszcze oznaczać, że jej autor chce ją od siebie uzależnić. Może jednak stać się pierwszym krokiem do takiej zależności, jeśli za słowami „bądź niezależna” kryje się w rzeczywistości: „postępuj tak, jak ja uważam za słuszne”.
Trudność leży też w samym pojęciu niezależności. Łatwo wyobrazić ją sobie jako stan, w którym człowiek nikogo nie potrzebuje i z nikim nie musi się liczyć. Tyle że nie da się w ten sposób żyć ani pracować z innymi. Rodzina, związek, zespół czy grupa przyjaciół istnieją dzięki temu, że ich członkowie wzajemnie na siebie wpływają. Uzgadniają plany, dzielą obowiązki, proszą o pomoc, czasem ustępują. Nawet decyzja, by nie iść na kompromis, wpływa na pozostałych.
Nie każda zależność jest więc czymś złym. Często jest po prostu ceną bliskości i współpracy, a zarazem tym, co czyni je możliwymi. Problem zaczyna się wtedy, gdy zależność jest jednostronna: jedna osoba stale ustępuje, a druga stale decyduje; potrzeby jednej są uznawane za ważne, a potrzeby drugiej za przeszkodę.
Być może zamiast o całkowitej niezależności warto mówić o możliwości samodzielnego decydowania w relacjach z innymi. Chodziłoby nie o to, żeby nigdy nie potrzebować pomocy i nigdy nie ustępować, lecz żeby móc wyrazić własne zdanie, odmówić, negocjować i rozumieć konsekwencje swoich wyborów. Kompromis nie musi oznaczać utraty siebie, jeśli jest wynikiem rozmowy, a nie przymusu.
Dlatego rada „musisz być niezależna” może niewiele wyjaśniać. Warto zapytać: niezależna od kogo i w czym? Czy chodzi o własne pieniądze, możliwość podejmowania decyzji, prawo do odmowy, czy może o zerwanie więzi z kimś, kogo osoba udzielająca rady nie lubi? Pod tym samym hasłem mogą kryć się zarówno troska o czyjąś swobodę, jak i próba skierowania jej życia na wybrane przez siebie tory.
Zabawność tej całej sytuacji polega też na tym, że zwykle jest tak, że osoba, która mówi drugiej, że powinna być niezależna, to od tej zależna właśnie będzie. Tak było w przypadku mamy Stasia, babci Franka, czy bratowej Franka. Dziękuje za oglądanie. A także będzie tak w przyszłości. Wszystkie te osoby mówiły o tym, że trzeba być niezależnym.
Przestać być zależnym od kogoś. W każdym przypadku na jedno wyszło, że zawsze osoba, która to słyszała, stała się zależna od osoby, od której to słyszała. I nie ma w tym żadnego przypadku. w żadnego przypadku, tylko Tylko czysta strategia. Najciemniej jest zawsze pod latarnią.
Nie przestajemy być sobą przez to, że potrzebujemy innych. Ważniejsze jest to, czy wśród tych wzajemnych zależności mamy miejsce na własny głos — i czy inni również je mają.