Cały znany proces demokracji sprowadza się do wyboru kandydatów reprezentujących albo sprawczość, albo stagnację.
Dzisiejsi prawicowi kandydaci pokazują się jako reprezentujący sprawczość. Dzisiejsi demokracji pokazują się jako reprezentujący kompromis. Niezależnie od czasów, stron lub nazwisk, wybieramy sprawczość mając dość stagnacji, a wybieramy stagnację mając dość rewolucji. Problem ze sprawczością polega bowiem na tym że zawsze kończy się ona nadużyciami. Natomiast problem z kompromisami jest taki, że zawsze kończą się stagnacją.